Адабиёти бозмонда аз маснавиҳо


КАЛИЛА ВА ДИМНА

Муқаддама


Ҳар киро эзад-ш лахте ҳуш дод,
Рӯзгор ӯро басанда устод.
Ҳар ки н-омухт аз гузашти рузгор,
Низ н-омӯзад зи ҳеҷ омузгор.

То ҷаҳон буд аз сари Одам фароз,
Касс набуд аз рози дониш бениёз.
Мардумони бихрад андар ҳар замон,
Рози донишро бо ҳар гунна забон
Гирд карданду гиромӣ доштанд,
То ба санг андар ҳаме бингоштанд.
Дониш андар дил чароғи равшан аст,
В-аз ҳама бад бар тани ту ҷавшан аст…
Ҳеҷ ганҷе нест аз фарҳанг беҳ,
То тавонӣ рав Туву ин ганҷ неҳ.

Боби Барзӯяи табиб

Аз ҳамолон в-аз бародар ман фузун,
З-он ки манн умедворам низ юн.

Боз кард аз хоб занро нарму х(в)аш,
Гуфт: «дуздонанду омад ройпаш».

Шав бад-он кунҷ андарун ҳумме биҷӯй,
Зери ӯ самчест берун шав бад-ӯй.

Марди муздур андар оғозид кор,
Пеши ӯ дастон ҳамезад бе киёр.

Чоҳ пуркарбосаву пуркаждумон,
Хӯрди эшон пӯсти рӯйи мардумон.


Саҳифаи 1 аз 6 | Саҳифаи оянда